Fragmenten

Je wordt ouder, mama

[Memories die ik hier even kom delen]

Ouder, dat ben ik intussen al 17 jaar (denk ik er dan heel spontaan bij). Een bedenking die me de sterrenstof uit de ogen deed wrijven, terug wakker, back to reality. Je wordt ouder, mama. Ja, inderdaad. Lijf en leden maken me daar al eens meer attent op. Al voel ik me – nog steeds – jong van hart. Kan best nog wel een mondje meepraten met de jeugd, kan me algeheel nog goed aansluiten bij haar muzieksmaak. Songteksten vanbuiten mee kelen, zoals ik dat vroeger als de beste kon, dat al iets minder.

Haar vriend(in)en opperen het ook al eens, zo van “Da’s precies wel een toffe hé, uw mama.”  Een vleugje glundering kan ik dan niet onderdrukken. Op momenten dat taxi mama er komt aangereden in haar uitgaansleven telkens dankbare “Dank u wel dat ik mocht meerijden.” Beleefd, die jongelui :-). En dan denk ik: Ach, da’s toch de evidentie zelve, dat van dat mogen meerijden. Al geef ik grif toe: het is toch ook telkens een opgave, die nachtelijke escapades. Gebroken slaap, gewoon rusten in de zetel (van slapen zelf komt er meestal niets in huis, de uren ervoor), de uren aftellen en vooràl hopen dat ze the time of her life beleeft. Het is haar gegund, hoe was ik immers zelf?

Als ik daaraan terugdenk: een verlegen pubermeisje, de stilste van de klas. Dat was evenwel buiten de dansvloer gerekend. Zo’n contrast, maar ècht. Die verlegenheid verpulverde snel eens ik het uitgaansleven goed en wel wist te smaken. De eerste keer niet, daar vond ik niet veel aan. Een kloppend geluid dat maar bleef rondmalen in m’n hoofd, als van een op hol geslagen dorsmolen. De zware decibels nog nazinderend in m’n slaap tot in de vroege ochtendlijke uren. Om nog maar te zwijgen van die rook! In huid en haar, in kleding, o-ve-ràl krioelde het! Bah, ik vond er niet veel aan, aan die eerste uitgaanservaring.

En toch…toch trok ik er telkens weer opnieuw op uit, terug naar dat rookgordijn, terug naar die loeiharde decibels. Naar scoutsfuiven – tegenwoordig heet dat ‘Nacht van de jeugdbeweging’ – die waren mij zeer geliefd, nog het liefste van al eigenlijk. Doch, ook den Beethoven in Mechelen (die bestaat nu zelfs niet meer), een bedompte ruimte in een donkere spelonk met een verhoogd danspodium en al. Dààr vond je me echter niet op het podium, dat was dan net weer een brug te ver. Maar alleen op de dansvloer, om de boel in gang te trekken, op zo’n scoutsfuif? Count me in.

Mechelen, Beethoven kelder
Mechelen, Beethoven kelder

Die discotheek (FOTO boven), daar werd ik mee op sleeptouw genomen omdat m’n beste vrienden daar telkens naartoe trokken. En als ik er zo op terugblik: het waren heerlijke tijden met die vrienden van toen. Mensen die me hebben mee gevormd tot de persoon die ik nu ben. Met enkele daarvan heb ik sinds kort opnieuw contact :-). Ik denk er dankbaar aan terug en dan vraag ik me wel eens af: en als ik nu eens een reünie van de vroegere vrienden op touw zet, zo…? Eens bijpraten, over vroeger, over nu…? Memories oprakelen? Jeugdsentiment, weet je wel… Maar anderzijds: ieder verandert en – tenzij dat contact intussen is gebleven – er zit toch wel een behoorlijke ruimte tussen.

Hoe die ruimte werd ingevuld – naar ieders goeddunken – dat bepaalt mee hoe die persoon nu is. Wil ik dat wel weten? Misschien toch maar beter van niet, zo’n reünie. En de herinneringen gewoon met rust laten. Onaangeroerd, onaangetast, puur en in zijn zuiverste herinneringsvorm. Een mijmering, een fijne gedachte. En er hier iets over komen schrijven bijvoorbeeld. Gewoon, zo, omdat het kan, omdat het mag. Bij valavond een mooie herfstlucht aanschouwen of bij dag wat wolken kijken, nog even namijmeren… Ach, de leef-tijd zeker (tijd om te leven 😉 ) … ?

FOTO onder: herfst 2015 – thuis

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

19 gedachten over “Je wordt ouder, mama

    1. …schrijft diegene die ik ook IRL heb mogen leren kennen als een toffe madame ;-). Mercikes, Valerie. Elke mama doet haar best naar eigen best vermogen en dan is het fijn als zoiets ook (h)erkend wordt.

      Geliked door 1 persoon

    1. Reünies die worden georganiseerd door de scholen zelf, die mijd ik intussen ook. Om de eenvoudige reden: men kent mij enkel nog als diegene van toen, niet als diegene die ik intussen geworden ben. De besten zijn gebleven: vrienden en vriendinnen met wie het contact nooit is verloren gegaan en met wie ik dan apart afspreek, los van (georganiseerde) reünies.

      Geliked door 1 persoon

  1. Goh ja, zo’n reünie, dat is dubbel, he. Enerzijds heeft iedereen ondertussen zijn eigen leven, maar toch heb ik al gemerkt dat de band die je hebt door gemeenschappelijke herinneringen toch ook wel blijvend is. Misschien niet om nu plots weer elkaars beste vrienden te worden, maar een keertje bijpraten kan toch wel leuk zijn.
    En ik herken wel wat van mezelf in het verlegen meisje dat op de dansvloer los komt en helemaal opgaat in de muziek :-). En dan met naar sigarettenrook ruikend haar naar huis, dat ook :-).

    Like

    1. De klasreünies waar ik vroeger naartoe ging, zeggen me eerlijk gezegd niet zo veel meer Greet. Daar kent men mij enkel als ‘dat meisje van toen’ dat intussen een hele metamorfose heeft ondergaan (door voor- en tegenspoed, zoals het ieder betaamt). Zij die gebleven zijn, zijn nu m’n beste vriend(in)nen. Daar kan niets of niemand ooit tussen komen. En zo leuk, dat je jezelf ook deels hierin herkent :-). Music vibes en omhuld door een gordijn van rook ja het hoorde er ook bij hé.

      Like

    1. Dank je :-). Is ook mijn ervaring geweest (intussen al enkele jaren geleden). Georganiseerde klasreünies mijd ik nu ook. Diegenen met wie ik zelf nog contact heb zijn voor mij de meest waardevolle vriendschappen. Fijn dat je in herkenning kwam lezen.

      Geliked door 1 persoon

    1. Dank je Sofie voor die (h)erkenning. Ben ook blij dat ik jou heb leren kennen hoor. Dat dansen is bij mij ook serieus verminderd; was dan ook een herinnering uit m’n jeugdjaren ;-).

      Geliked door 1 persoon

  2. Wat heb je dat mooi beschreven Hilde. Zelf ben ik niet zo vaak naar fuiven gegaan. Nochtans vind ik het wel leuk om eventjes te dansen wanneer er New Wave of alternative rock wordt gedraaid. Dat het bij die muziek minder opvalt dat ik geen gevoel voor ritme heb is meteen ook een pluspunt voor me.

    Like

    1. Dank je, Liesbet. Een New Wave periode heb ik ‘toen’ ook nog gekend. Gevoel voor ritme heb ik dan weer wel maar het maakt idd niet uit als je je in een menigte begeeft, zolang je je maar amuseert en dat doet ieder op eigen manier ;-).

      Geliked door 1 persoon

  3. Dag Hilde.
    Leuk om de foto nog eens terug te zien. Ik kan me nog goed herinneren wanneer deze foto genomen werd.
    Mijn “jonge-ik” staat uiterst links.
    Groetjes, Luc.

    Geliked door 1 persoon

    1. Dag Luc. Welkom op m’n blog!
      Leuk dat je hier langskwam en dat je, jezelf hierop herkent. Dat zijn mooie, dankbare herinneringen aan leuke tijden.
      Groetjes terug, Hilde.

      Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.