Fragmenten

Op stap met mijn camera #1 (verhalen bij een foto)

Dat ik alvast veel plezier beleef aan m’n grote hobby, konden jullie eerder hier al lezen. Als hobbyfotograaf kom ik op vele plaatsen. Om foto’s te maken (what else?😊) en tegelijk een beweegreden om nog vaker buiten te komen.

Buiten komen onder de mensen, die verbinding maken, connecties opzoeken. Soms horen daar verhalen bij, anecdotes. Vandaag start ik met het delen van die verhalen hier op m’n blog onder het titeltje dat jullie bovenaan konden lezen.

Dit verhaal speelt zich af november 2022. Ik ben op zoek gegaan naar de nieuwe regenboogbank in onze gemeente. Waarom een nieuwe bank? Dat lees je daarzo.

Terwijl ik zo foto’s aan het nemen was, stopt er spontaan een fietser en spreekt me al even spontaan toe. De dame in kwestie “’t is te hopen dat ze, ze deze keer laten staan.” We beginnen een conversatie. Over de vorige bank die telkens werd vernield. Ze voegt eraan toe dat in de buurt van de vorige bank (en ik herhaal letterlijk wat ze me zei) toch alleen maar oude mensen wonen, die zijn potdoof dus kunnen dat niet horen, dat van die kettingzaag. Een reactie die ik nogal kort door de bocht vind. Neen, beste mevrouw, niet ‘alle’ oude mensen zijn potdoof… Maar mevrouw is duidelijk heel overtuigd van haar standpunt dus ik laat haar in haar (eigen)wijsheid.

Intussen ziet ze in de verte ‘haar maat’ meneer Teletubbie passeren. Ze roept ‘Hey!’ (tot tweemaal toe) en meneer Teletubbie – die aan het werk is – keert om. Ze had hem al een tijdje niet meer gezien, haar maatje en spreekt hem erover aan. Hij antwoordt dat hij met congé was, voor zijn verhuis. Doet intussen rustig verder met zijn werk – het vuil van straat verzamelen met zo’n bladblazer/bladzuiger.

De dame op de fiets is intussen weg, ik luister verder naar meneer. Hij moet toevallig ook langs dezelfde weg terug als mijn weg huiswaarts. En hij begint spontaan verder te vertellen. Ja, zo’n verhuis, er komt wat bij kijken, zegt hij. Maar nu is alles achter de rug. Ze wonen nu samen, zijn vrouw en hij. Het is het jaartje wel geweest, voegt hij eraan toe.

Z’n vorige vrouw verloren (overleden) – ik toon respect en begrip – en nu deze nieuwe vrouw ontmoet. Na veel twijfelen dan toch de kans gewaagd. Wel 20 jaren jonger maar ze zijn gelukkig, da’s het voornaamste, zegt hij. Had wel wat schrik voor de reactie van z’n moeder in verband met dat leeftijdsverschil. Voegt er meteen aan toe, dat ze nu samen aan het shoppen waren, z’n nieuwe vrouw en zijn moeder. En Mijn vrouw – hij glundert terwijl hij het zo benoemt – komt ook goed overeen met m’n broer. Dat vindt hij ook belangrijk.

Zo kom ik al eens mensen en verhalen tegen. Ik luister dan aandachtig en zet m’n weg verder, wens meneer Teletubbie nog alle moois toe en een goed vervolg op het huwelijk, op hun leven samen. Hij wenst me ook het beste toe.

Onze wegen scheiden met opnieuw een lach op m’n gezicht. Waar een Regenboogbank al niet goed voor is 😊.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

8 gedachten over “Op stap met mijn camera #1 (verhalen bij een foto)

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.