Welzijn

1 jaar later: hoe blik ik terug op deze periode?

Weldra zal het precies 1 jaar geleden zijn, dat België voor ’t eerst in volledige lockdown ging. De grondvesten van onze levens werden stevig door elkaar geschud. Onze hoofden, onze harten, ze werden zwaar op de proef gesteld. Nu, 1 jaar later, heb ik de balans opgemaakt.
Hoe voel ik me hierbij? Hoe beleef ik dit? In hoeverre heeft dit m’n denken, -voelen en -doen beïnvloed? De gevolgen die daaruit zijn voortgevloeid, hebben hier tot een aantal besluiten geleid. 

Op vlak van gezondheid, kreeg (en krijg) ik heel wat te verduren. De oorzaak is mogelijkerwijze te zoeken in de manier van invullen van dat leven nu. M’n nieuwe job waarvoor ik zo’n twee jaar geleden had gekozen, het enthousiasme waarmee ik er toen aan was begonnen, de energie die deze job me ooit schonk, dit alles is nu nog slechts een waterdruppel in een oceaan.  Hier moest met andere woorden iets mee gebeuren.  Als ik op deze manier zou verder gaan, zou het wel eens grondig fout kunnen lopen. 

Ik heb dientengevolge open kaart gespeeld en ben beroepshalve een pad beginnen bewandelen, dat me hopelijk op termijn verder vooruit zal helpen. De loopbaancoaching die me nu wordt aangereikt, het kon op geen beter moment vallen. Waarheen dit zal leiden? Dat is momenteel eerlijk gezegd nog koffiedik kijken. 

De weekends, die zien er hier – zoals bij zovelen – vaak monotoon dezelfde uit. De doordeweekse gemiste rust en slaap met lang(er) uitslapen, inhalen. De huishoudelijke taken – waartoe ik tijdens de week géén energie meer overhoud – trachten bijbenen tijdens het weekend. Mezelf in zekere zin ertoe dwingen, om dan tòch eens buiten te komen, onder de mensen, een frisse neus te halen.

Ik lees boeken, wat me nu ook rust geeft.  Hoop dan toch een beetje te kunnen opruimen, een beetje…meer lukt momenteel niet omwille van die grote vermoeidheid en -dat gebrek aan energie. 

Kleine blijmakers, ik zie ze nog wel, merk ze nog wel op, maar het lijkt erop, of m’n binnenste aan het bevriezen is en ik daarvoor gevoelloos aan het worden ben.  Volledig buiten m’n eigen wil om. Alsof iets in me, iets buiten mezelf, in mijn plaats een metershoog schild rond mij aan het optrekken is.  M’n zelfverdedigingsmechanisme dat zich in gang begint te zetten.  Het is allemaal een beetje beangstigend momenteel, wat er zoal aan het gebeuren is.  M’n joie de vivre is bij momenten echt heel ver zoek. 

En ja, wandelen doet me deugd. De foto’s die er dan worden gemaakt en die ik achteraf kan herbekijken, zorgen dan even voor een glimlach op m’n gezicht. 
En ja, als ik gaan fietsen ben, ben ik daarna trots op mezelf dat ik toch heb doorgebeten. Al moet ik daarvan dan telkens wel bekomen.
En ja, als ik dan toch dat beetje extra energie vind om een huishoudelijke taak tot een goed einde te brengen, geeft me dat meer rust. Maar nog niet genoeg rust, want er valt nog zovéél te doen, tè veel om goed te zijn. 

Met andere woorden…

Het is niet genoeg.

Niet genoeg om die èchte vreugde terug te vinden. Ik kan nog wel lachen, maar het is niet meer ècht lachen. Ik mis iets. Zelfs tranen schijnen bij opkomend verdriet niet meer door te kunnen breken. Wie me goed kent en me nauw aan het hart ligt, heeft dit intussen ook al opgemerkt. Het voelt gewoon niet goed, nu. Ik mis m’n oude ik en kan maar hopen dat die ooit terugkomt…

Al biedt dit stukje poëzie me al een beetje troost:

O, ik weet het niet,
maar besta, wees mooi.
Zeg: kijk, een vogel
en leer me de vogel zien.
Zeg: het leven is een brood
om in te bijten en de appels zien rood.
van plezier, en nog, en nog, zeg iets.
Leer me huilen, en als ik huil
leer me zeggen: het is niets.

~~Herman De Coninck~~

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

 

18 gedachten over “1 jaar later: hoe blik ik terug op deze periode?

    1. Voor iedereen, en ieder ervaart dit op eigen manier Willy.
      Gedicht geschreven door m’n lievelingsdichter, blijf ik ook een heel mooi vinden.

      Like

  1. Ik merk het ook meer en meer dat ik mijn oude ik mis… het is een super raar jaar geweest met ook wel positieve kanten, maar toch het gemis naar het normale is heel groot!

    Geliked door 1 persoon

    1. Die positieve kanten zijn niet voldoende geweest om me terug te kunnen heropladen. Met alle gevolgen van dien en verplichte time-out nu. Iets wat ik niemand toewens.

      Like

  2. Het is een raar jaar geweest .. ik mis mijn oude gezellige ik ook wel een beetje, uit eten, spontaan op de koffie bij een vriendin, winkelen. En sinds ruim een week zitten we in quarantaine, thuisisolatie omdat het virus bij ons op bezoek is. En het benauwd me .. ik mag nu helemaal niets meer, ik mag niet wandelen, geen foto’s maken van de molens in de zon, ik mag geen lekkere broodjes halen voor bij de lunch. Ik hoop voor iedereen dat dit snel voorbij is…
    Sterkte ❤

    Geliked door 1 persoon

    1. On neen zo erg dat het virus nu zo dichtbij zit daar bij jullie. Ik wens jou en je omgeving veel beterschap toe. Hier ook verplichte time-out intussen, het ging niet meer… Ook voor jou veel sterkte ❤

      Like

  3. Niet zo leuk om te lezen, dit… Ik hoop dat je snel je ‘spark’ terug kan vinden, het klinkt allemaal heel herkenbaar en ik hoop dat je niet ook tegen de muur moet botsen om een oplossing te vinden.
    Heel veel rust en goede moed en liefs gewenst, en een knuffel vanop afstand!

    Geliked door 1 persoon

    1. Niet zo leuk om te lezen…en nog veel minder om het te ondergaan. Dat van die muur, dat hoop ik ook echt wel Sofie hoewel de dokter ‘iets’ zei in die richting… De rust doet me goed nu. Is ook nodig en noodzakelijk. Toch bekruipt me een zekere angst om terug aan de slag te gaan. Het éne geeft het andere de hand…
      Lief van jou, die moedgevende woorden. Ik wil ze zeker meenemen. Dank je daarvoor!

      Geliked door 1 persoon

      1. Nee, het is confronterend en helemaal niét leuk… Op tijd de nodige rust nemen is heel belangrijk. En die lang genoeg kunnen nemen, want zolang die angsten er zijn is het een teken dat je lichaam nog niet voldoende hersteld is. Alles komt goed, altijd! X

        Like

      2. Inderdaad, zo bedoel ik het ook en we begrijpen elkaar. Ik krijg echt die signalen nu en mag daar heus niet blind voor zijn. M’n dokter liet ontvallen dat het mogelijk wijst op iets in de richting van… Ik zal daarnaar blijven luisteren, iets wat m’n dochter me nu ook met heel veel nadruk toefluistert. Zij ziet ook wat er met me aan het gebeuren is de laatste tijd. Iets wat ik haar ook zo vaak zeg: het komt altijd goed maar nu…dien ik eerst en vooral aan mezelf te beginnen denken en -werken.

        Geliked door 1 persoon

      3. Helemaal waar, fijn dat je dochter voor je zorgt door je er af en toe op te wijzen. Hier is dat mijn mama, die me aanraadt vooral voldoende tijd te nemen, en niet te doen ‘wat er van mij verwacht wordt’. Een beetje lief en mild(er) voor onszelf zijn, we zullen het moeten leren!

        Geliked door 1 persoon

      4. Óók dit herken ik. Mijn verantwoordelijkheidszin (naar het werk, naar de collega’s) dien ik nu even noodgedwongen te parkeren. Ik doe er nu bv.drie keer langer over om een simpele huishoudelijke taak te volbrengen. Daarna ben ik bekaf en vergt het me heel wat energie om daarvan te bekomen. Inderdaad we zullen het moeten leren want alle signalen wijzen er op.

        Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.