Fragmenten

Alleen op stap en hoe ik dit ervaar

Als single is het steeds een uitdaging om, op maandag wat te vertellen hebben over dat fantàstische en vooral goed gevulde weekend dat alweer veel te snel voorbij was.

Not.

Niet elk weekend ziet er even spectaculair uit (hoeft dat dan?). Soms zou je willen dat het nog iets langer had geduurd, soms ook weer niet en verlang je zelfs naar die maandag.

Hoe doen andere singles van mijn leeftijd dat, vraag ik me wel eens af. Zich in die massa begeven die veelal bestaat uit koppels, ouders met (jonge) kinderen of temidden groepjes van het éne of het andere leuke gezelschap.

Het aantal keren dat ik tijdens het jaar leuke momenten deel met vriendinnen, kan ik werkelijk  nog niet op m’n éne hand tellen.

Als single vind je niet altijd gelijkgestemden die dezelfde interesses delen. Laat staan die tijd (willen) vrijmaken.

Aan ideeën geen gebrek echter. Tot…puntje bij paaltje komt en er uiteindelijk niets van in huis komt wegens geen Chinese vrijwilliger die mee kan naar die éne mooie film, dat te gekke evenement, die tentoonstelling die zeer zeker de moeite loont of een concert dat je al zo lang een keertje had willen bijwonen.

Een weekendje eropuit, ik zie het me evenmin alleen doen. En toch…

Ik lees intussen via andere blogs, ondermeer hier en daar, dat het gewoon een kwestie van durf is. In grootsteden word je al sneller aangesproken en is er wel altijd wàt te doen, zo blijkt.

Alleen…krimp ik al ineen bij de gedachte om in een land dat me vreemd is, alleen aan een tafeltje plaats te nemen, starende blikken op mij te voelen en dan die ondraaglijke stilte te verdragen terwijl je anders toch gezellig met het éne of het andere reisgezelschap tegenover je een gesprek kan aangaan.

Toch ging ik de uitdaging -weliswaar in eigen land- al enkele malen aan. Hierna volgen mijn persoonlijke bevindingen.

  • Alleen naar een optreden doe je maar beter niet in een cultureel centrum (CC). Daar komen vaak de inwoners van de gemeente zelf en kent iedereen, iedereen. Tijdens de pauze wens je dan ook, dat die zo snel mogelijk voorbij is. Dat blijven staren naar je eigen glas, nòg maar eens de programmabrochure van dat CC in een hoekje op je eentje doornemen,  een zoveelste toiletbezoek tot die pauze voorbij is. Minuten lijken zo wel uren. Dit was alleszins geen aangename ervaring.
  • Evenementen in openlucht op een plein, dat werkt beter voor mij. Je wordt immers opgenomen in de massa en valt hierdoor minder op in de menigte. Ik heb ook minder het gevoel dat mensen me dan aanstaren met zo’n blik van “Oei, is die hier nu echt alleen?”
  • Ergens alleen iets gaan eten. De éne keer een meevaller, de andere keer een tegenvaller. Ik kom vooral graag op plaatsen waar de bediening vriendelijk-, tot zelfs hartelijk is.  Waar ze me een warm en welkom ja bijna thuis-gevoel geven. Waar je rustig kan blijven zitten zonder dat je wordt buiten gekeken of -aangestaard. Zo van die plaatsen waar ik graag terugkom. Doorgaans werken brasseries alsook koffiehuizen in dat opzicht wel voor mij. Niet te druk, een mooi en gezellig kader, goede prijs-kwaliteitsverhouding.
  • Alleen gaan wandelen. Niet altijd even leuk. Al het mooie dat je op zulke momenten in je opneemt, zou je immers liefst van al met iemand willen delen. Anderzijds kom ik op zulke wandelingen toch af en toe andere  solo wandelaars tegen. Er zelf een gesprek mee aanknopen – hoe graag ik dat ook zou willen – is dan weer een ander paar mouwen… Dat gebrek aan durf, aan lef, houdt me wel eens tegen waardoor ik dan uiteindelijk vaker thuis blijf dan op stap ga.
  • Me inschrijven voor de avondschool. Ook die piste heb ik al bewandeld. Hierdoor al enkele leuke, boeiende mensen leren kennen, echter geen blijvende contacten. Vroeg of laat verwatert dat dan toch weer. Jammer maar helaas.
  • Alleen op reis. Neen, nog niet gedurfd. Zolang m’n dochter dat nog ziet zitten, gaan wij samen op reis (zo leuk!). Al weet- en vooral besef ik dat dit niet van eeuwige duur is… Ik zie het me nog niet doen echter, zo alleen op reis vertrekken. Op de reizen die ik al gemaakt heb, zie ik overigens ook weinig mensen die daar op hun eentje vertoeven.
  • Meedoen aan activiteiten voor singles. Yep, ook dat kan ik afvinken. Goed voor een keer maar was het nu echt nodig om te roddelen over die andere singles die er deze keer niet bij waren? Of in het andere geval, berichten via sociale media te posten met een sneer naar de afwezigen van dat moment? Neen, ik houd niet van zo’n lage en achterbakse mentaliteit. Goed voor een keer, daarna nooit meer.

Kortom, ik heb al vanalles ondernomen om mezelf het leven zo aangenaam mogelijk te maken. En toch…soms, heel soms, mis ik toch wel zo’n ‘maatje’ om mee op stap te gaan.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Herken jij als single jezelf hierin? Of heb jij misschien bijkomende en vooral concrete tips? Laat maar horen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

 

 

33 gedachten over “Alleen op stap en hoe ik dit ervaar

  1. Ik ben jarenlang alleen op reis gegaan en doe het nu soms nog omdat onze interesses niet altijd gelijk lopen.
    Vroeger ging ik veel alleen gaan couchsurfen, je logeert dan bij mensen thuis, zij leiden je graag eens rond, je kan samen koken of gaan eten. Voor mij waren die ervaringen een geschenk. Sindsdien ben ik nooit meer bang geweest om alleen te gaan. Idem voor concerten, films, musea, die bezoek ik zelfs liefst alleen.

    Like

    1. Wow dat bewonder ik echt wel . Je doet me ook nadenken. Ik heb het gevoel dat ik veel mis doordat ik het laat afhangen van het feit of ik daartoe het gepaste gezelschap vind. Dit terwijl ik echt wel graag geniet. Van couchsurfing heb ik ook al gehoord. Voor mij toch een drempel…je weet maar nooit met wie je te maken hebt. Ben ook niet echt avontuurlijk aangelegd. Hou van een zekere houvast. Toch ben ik jou ontzettend dankbaar voor deze reactie, voor mij een openbaring in zekere zin. 🤗

      Geliked door 1 persoon

      1. Mijn blogs gelezen over Egypte? In februari ga ik daar weer “alleen” naar toe maar ik neem wat gelijkgezinden mee die het anders nooit alleen zouden doen. Moest je mee willen, roep maar!

        Like

      2. Ojee…nu overrompel je me toch wel een beetje. Dit had ik in de verste verte niet zien aankomen. Zoals gezegd…ik ben niet zo avontuurlijk aangelegd. Een bestemming als Egypte staat niet meteen op m’n bucket list.

        Like

  2. Ik heb een partner, maar ben ook graag alleen, dus bepaalde dingen schrikken me niet zo af. Zo ben ik vroeger nog in mijn eentje naar de film geweest. En shoppen doe ik nog altijd het liefst alleen. Andere zaken, zoals op reis gaan, dat vind ik dan weer moeilijker. Ik weet niet of ik het zou durven. Ik vind het alleszins heel goed dat je erover blogt, niet iedereen heeft van de drukke weekends waar van pier naar pol gevlogen wordt met de kinderen.

    Like

    1. Dank je voor jouw begripvolle reactie. Soms denk ik dat ik zo’n rare ben omdat ik dan niets noemenswaardig te vertellen heb. Ik ben blij dat ik hierin niet alleen sta. Dat van dat shoppen klopt ook gedeeltelijk voor mij. De enige met wie ik dit wel graag samen doe, is m’n dochter. Alleen reizen is voor mij toch ook ver buiten m’n comfortzone.

      Like

  3. Het is al weer even geleden maar ik weet nog dat ik een tentoonstelling miste doordat zogenaamde vrienden steeds afzeiden en ook op het laatst zodat ik niet meer kon gaan. Ik heb ervan geleerd en ging gewoon en ja alleen ook. Dan denken mensen maar. Toen dacht ik nog dat ik nooit iemand tegen zou komen met dezelfde interesses. Ik heb vele steden, plaatsen en musea alleen bezocht en dat beviel. Alleen in de bioscoop ook, uit eten niet maar daar geef ik ook niks om. Ik had geld niet voor een reis, had ik het gehad dan had ik gegaan.

    Like

    1. Het geeft stof tot nadenken…vooral dat het zo een meevaller blijkt, als je dan tòch alleen gaat. Ben wel heel gevoelig over hoe mensen over me denken maar het leven wacht niet op ons hé. Ik vind alleen thuis eten en/of alleen voor mezelf koken niet altijd even leuk…

      Like

      1. Nee dat snap ik, ik had veel makkelijk dingen. Kookte voor een paar dagen enzo. Diepvrieszak groente van Lidl zijn lekker en goed. Bij sommige supermarkten hebben ze haantjes zijn klein en genoeg voor 2 dagen of op brood. Ik maakte het mezelf makkelijk niemand die er een mening over heeft toch? Ik vond alleen weg gaan heerlijk omdat ik gewoon een lijstje maakte met wat ik wilde. Muziekje aan en lekker rondtouren op mn ov-fiets. Alleen rond Deventer fietste ik al meer dan 70 kilometer. Prachtige dag gehad. Ging alleen naar Kamp Westerbork, je zal merken dat je heus aanspraak hebt. En als ze een mening hebben, jammer dan. Ik had geen zin meer om te wachten en aanspraak krijg je echt wel. En weet je, ben blij dat ik alles heb gedaan want toen ik per sé ergens heen wilde voor foto’s leerde ik Vriendjelief kennen.

        Geliked door 1 persoon

  4. Wat knap dat je hierover schrijft. Aangezien ik een partner heb is dit iets waar ik niet bij stilsta, maar ik vind het interessant om het vanuit jouw standpunt te bekijken; bedankt om dit te delen. Als bewust kinderloos koppel is het voor ons fijn om andere kinderloze mensen te ontmoeten (ik heb niets tegen kinderen, maar soms is het fijn om met gelijkgezinden op te trekken) en ik heb al veel zo’n mensen ontmoet in cursussen en lezingen (de meeste daarvan zijn singles). (Overigens: ook als koppel is niet elk weekend vermeldenswaardig, daar ben je zeker niet alleen in.)

    Geliked door 1 persoon

    1. Het helpt me om dit op deze manier eens van me te kunnen afschrijven. Hier is niemand binnen deze vier muren aan wie ik het in die mate kwijt kan. Enkel wie zelf in een gelijkaardige situatie zit ( of heeft gezeten) kan zich hier min of meer bij inleven. Ik besef heus wel dat ik hierin niet de enige ben, toch lijkt dit soms zo als je al die verhalen van die shiny happy people leest…

      Geliked door 1 persoon

      1. Hilde, een vraagje. Soms als ik iemand alleen zie zitten wil ik die persoon vragen om bij ons aan te sluiten (op restaurant, in koffiebar…) Maar dan doe ik het niet, uit schrik dat die persoon denkt dat ik het uit medelijden doe of dat die persoon bewust alleen wil zijn. Moest een onbekend koppel je aan hun tafel uitnodigen, hoe zou jij reageren? Zou jij dat fijn vinden?

        Like

      2. Het hangt er een beetje van af. Hoe ik me voel op dat moment en ook…hoe ik die mensen aanvoel. Ik kan daar niet zo zwart-wit op antwoorden. Al voeg ik er graag aan toe, dat ik dat een mooi gebaar zou vinden. Diegene aan wie je het vraagt heeft dan nog de vrije keuze om daarop in te gaan hé. Goed gedacht!

        Geliked door 1 persoon

  5. Wat denk je zelf bij mensen die ergens alleen eten of heen gaan?
    Zelf zie ik daar nooit graten in, en toch geeft het vaak ook mij het gevoel dat ik uit de comfortzone moet stappen.
    Wandelen doe ik liefst alleen, dan kan ik de natuur beter in me opnemen.
    Uit eten gaan is moeilijker. Toen het onlangs ‘van moeten’ was, viel het me op dat het eigenlijk erg simpel is…..
    It’s all in the mind…

    Fijn om je eerlijke en open blog te lezen.

    Like

    1. Onlangs nog ervaren: naast mij op een terrasje zat ook een dame alleen. Ik ben er even tegen beginnen praten en wat ik toen dacht? ‘Oh die mevrouw zit hier óók alleen.’ De dame in kwestie had echter niet veel zin om een gesprek aan te gaan. Haar volste recht natuurlijk, al klap ik daardoor dan ook dicht. Zulke ervaringen houden me dan ook tegen om de volgende keer spontaan te beginnen praten tegen iemand. Aan de kassa in een winkel lukt dat dan weer beter. Soms ‘voel’ ik ook dat anderen (voornamelijk mannen) iets tegen me willen zeggen en komt het er toch niet van. Dan denk ik ‘Komaan zeg dan toch iets, ik ben heus niet van staal.’ Jammer dat mensen hier niet wat spontaner met elkaar omgaan, zoals in Zuiderse landen. Het zou alles zoveel simpeler maken…

      Like

      1. Ik beweer zeker niet dat iederéén hier stug is. Ik voel mij vooral op m’n gemak bij mensen die hartelijk zijn, die ook een zekere rust in zich hebben. Op reis heb ik het geluk gehad om dat te mogen ervaren, zulke mensen te mogen ontmoeten.

        Geliked door 1 persoon

  6. Toen ik single was, deed ik weinig dingen echt alleen… Met man en dochter nu heb ik vaak nood aan alleen zijn, en een tijdje geleden was ik op een vrije dag zonder dochter alleen in de stad, en ben toen alleen gaan lunchen. Dat voelde eerst een beetje vreemd, maar niemand keek raar op. Naar de film of een concert zou ik precies niet alleen durven gaan, maar wandelen of fietsen of zwemmen doe ik dan het liefste wél alleen, op m’n eigen tempo.

    Like

    1. Als single deed je weinig dingen echt alleen. Dan heb je geluk gehad met de mensen om je heen. Dat is niet bij iedereen zo, zoals je hier kon lezen.
      Mocht ik een relatie hebben, dan zou ik eveneens momenten voor mezelf behouden. Die nood is er bij mij dan ook. Omgekeerd geldt ook: als single de nood hebben om bij iemand terecht te kunnen.

      Like

  7. Ik heb daar minder last van, ik ben graag alleen en doe heel veel dingen ook veel liever alleen. Zoals naar een optreden gaan doe ik liever alleen. Die pauzes zijn inderdaad wel vervelend maar daarvoor heb ik mijn boek bij, ook op restaurant neem ik mijn boek er dan bij.

    Enkel wandelen met de hondjes vind ik leuker met twee dan alleen, al maak ik er natuurlijk geen probleem van om alleen te wandelen. Maar tijdens het weekend is dat eens een leuke afwisseling om te wandelen samen met iemand want ik wandel tijdens de week al altijd alleen. Dus als je graag eens een wandeling samen wil doen met mijn hondjes, graag!

    Like

    1. Het is een aard hé. Ik ben graag onder de mensen omdat ik het nog steeds heel boeiend en interessant vind om andere mensen te leren kennen. Alleen vind ik het moeilijk om zomaar een gesprek met iemand te beginnen hoe graag ik dat ook zou willen, soms…
      Ik zal eens nadenken over jouw voorstel. In elk geval bedankt daarvoor

      Geliked door 1 persoon

  8. Ik heb samen met mijn beste vriendin een abonnement bij 30CC (cultureel centrum) en als zij niet mee kan gaan vraag ik of mijn zus of mama mee gaat. Nu ik er zo over nadenk, merk ik wel dat ik altijd op voorhand probeer af te spreken met iemand. Behalve dan om ergens te gaan eten, dat doe (of deed (om financiële redenen)) ik regelmatig.

    Like

    1. Goed dat jij dan zulke mensen kent en ook een back-up als één van hen niet meekan. Daar wringt bij mij het schoentje. Beste vriendinnen en familie wonen veraf en vriendinnen uit de buurt hebben het meestal te druk met eigen leven. Ik heb ook het gevoel dat het initiatief om af te spreken steeds vaker van één kant komt of enkel kan als het hèn uitkomt… Begrip is er nodig van twee kanten, anders werkt dit voor mij niet.

      Like

  9. Alleen als single op stap: het is soms een struggle, soms heerlijk. Waar ik zelf prober van los te komen is de gedachte wat andere mensen misschien zouden kunnen denken als ze mij alleen zien eten ergens. Of je er nu alleen zit of met z’n twee: je hebt geen controle over hetgeen buitenstaanders denken. En ik mag toch ook hopen dat de tijdsgeest dermate aan het veranderen is dat er alleen als vrouw op uit trekken niet meer als “zielig” ervaren wordt? Zoals ik in mijn blogpost schrijf (dankjewel voor de link trouwens!) heb ik geen moeite met alleen uit eten in een grotere stad. Al zal ik het soort horecazaak wel goed selecteren. Alleen uit eten in mijn dorp heb ik nog nooit gedaan en ik weet niet of dat ooit zal doen. Er zijn trouwens een paar zaken uit je lijstje waar ik tegenop zie. Activiteiten voor singles bijvoorbeeld: als het gemengde groepen zijn, is er toch ergens altijd wel die druk dat sommige mensen hopen een partner te vinden. Is hun goed recht, maar ik ervaar het als beklemmend. Ik heb al heel vaak cursussen en workshops alleen gevolgd. Vooral kookworkshops. Meestal moet je dan koken in groepjes. En dan mis ik toch om dat te kunnen doen met iemand die ik goed ken. Om de één of andere reden is dat een echte stressfactor om te kunnen koken met iemand die ik niet ken. En zo hebben we allemaal onze issues…
    Ik misloop ook soms toffe events doordat er op dat moment geen buddy beschikbaar is. Ik troost me dan met de gedachte dat de interesses van koppels ook niet altijd op dezelfde golflengte zitten.

    Like

    1. Wat een openhartige reactie mag ik hier lezen! Dank je wel daarvoor. Ik heb ook wel m’n grenzen die ik goed afbaken. Dat van in groep dingen ondernemen met personen die ik van haar noch pluim ken herken ik ook. Door die ervaring ook geleerd dat dat bij mij evenmin werkt. Het werkt anderzijds ook verrijkend, zulke ervaringen. Ik vind het boeiend om andermans mening hierin te mogen kennen. Ik weet intussen ook – uit verhalen van anderen – dat men niet per se gelukkiger is omdat men een relatie heeft. Met die gedachte troost ik me ook. Ik onthoud uit jouw reactie ook dat van die tijdsgeest.

      Geliked door 1 persoon

      1. Contacten met anderen zijn inderdaad verrijkend. Daarom waak ik erover dat ik vaak genoeg uit m’n introverte zelf kan/moet treden:-) Fijn ook om te lezen dat ik niet de enige ben met dergelijke struggles!

        Geliked door 1 persoon

  10. Ik ben vier jaar alleenstaande geweest, met een zoontje van intussen 7 jaar. Het was nooit een probleem om mijn weekends met mijn zoontje gevuld te krijgen. Maar het andere weekend, als hij bij zijn papa verbleef, was altijd weer een ramp. ALs ik al eens leuke dingen gepland had met leuke mensen, dan werd er vaak last minute afgezegd. Leuk zo, de enige avond op twee weken dat mijn zoontje er niet was, zat ik dan alleen thuis. Soms sprak ik af met vrienden en die vrienden regelden dan dat er een vrijgezelle man in het gezelschap aanwezig was. Vreselijk. Ik was/ben niet graag alleen, dus ik herken je verhaal heel erg. Voor mij is het veranderd toen ik ben gaan klimmen. Ik volgde in een klimhal de starterscursus en klim nu twee jaar. Om te kunnen klimmen heb je een zekeraar nodig, een klimmaatje. Je moet met twee zijn. De sfeer in een klimhal is dan ook heel erg open. Het is er een noodzaak om mensen aan te spreken en te leren kennen. Niet moeilijk want je hebt sowieso één gemeenschappelijke interesse: sportklimmen. En het voordeel is: iedereen kan klimmen. leeftijd, geslacht, lichaamsbouw, klimniveau, het maakt allemaal niet uit.
    workshops of cursussen kon ik nooit volgen omdat ik elke avond aan huis vastgekluisterd zat omwille van mijn zoontje. Wandelen en hardlopen deed ik ook in mijn eentje, of fietsen. Heel herkenbaar je verhaal.

    Like

    1. Vooreerst welkom op deze blog. Wat een mooie getuigenis ook dit, waarvoor dank. Van die situaties dat men mij probeert te koppelen, daar moeten ze bij mij zeker ook n-i-e-t mee afkomen. Wat goed dat je een manier gevonden hebt om die stilte momenten op te vullen. Ik voeg er wel aan toe, dat ik ook momenten voor mezelf alleen nodig heb, voornamelijk om me met mijn (voornamelijk creatieve) hobby’s bezig te houden. Die balans is vooral wat ik nastreef. Dank je ook voor die herkenning en om dat hier te komen delen.

      Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.