Welzijn

2 jaar later: hoe gaat het nu met m’n gezondheid?

Zo’n 2 jaar geleden leek het wel of de wereld onder m’n voeten werd weggetrokken. De schrik die me toen om het hart vloog, kan ik me zò nog levendig herinneren. Halsoverkop diende een zéér dringende afspraak bij de huisarts zich aan. Aanhoudende pijnen waarvoor niet meteen een plausibele verklaring te vinden was. Van dokter…naar radioloog…naar het ziekenhuis… onder de scan. Nog geen week later lag ik op de operatietafel voor wat achteraf zou blijken een zware operatie en de nodige herstelperiode. Die ingreep te vergelijken met een bevalling met keizersnee, zo werd me gezegd.

Wat er zich dan allemaal in je hoofd afspeelt… tart elke verbeelding. Niet in het minste vragen over Wat nu? Hoe moet het nu verder? Wat met m’n omgeving? Zal ik ooit nog dezelfde zijn? Het antwoord ken ik intussen al.

Neen, ik ben niet meer dezelfde. Mijn mentale groei is er in meters op vooruit gegaan. Het heeft me gesterkt. Maar ook: mijn lichaam is niet meer wat het ooit is geweest.

Ik heb geleerd daarmee te leren leven. Al stelt mijn omgeving me dan gerust en wordt me bevestigd, dat dit óók eigen is aan de leeftijd. Niet noodzakelijkerwijze samenhangt met die ingreep. En toch…

In m’n hoofd blijf ik alert. Ik ben dan ook een denker, op en top. Signalen die ik ontvang, op lichamelijk vlak, ik ben er niet immuun voor. Niet altijd een zegen.

Soms maak ik me teveel zorgen en blijkt achteraf een ongemak…gewoon een ongemak. Niets meer. Maar ik neem niet graag het risico door te minimaliseren. Wil dit niet nòg eens meemaken. Ik ken nu de pijnpunten en wéét wanneer het groot alarm is. Kleine ongemakken herken ik intussen ook wel, gelukkig maar.

Zo weet ik dat bepaalde klachten voortkomen van een bepaald tekort, zoals ik al een keertje in de zomer van 2017 kwam toelichten. Of nog dat andere kwaaltjes dan weer typisch zijn voor ‘onze leeftijd’. Vreemd want met m’n flexitarisch eetpatroon meen ik toch te mogen stellen dat ik er vrij gezonde eetgewoonten op nahoud. Al neem ik die eetgewoonten al eens onder de loep. Niet slecht, zo blijkt.

Dan roep ik mezelf weer tot de orde en denk ‘Komaan, herpak je‘. Iets met emo eten en zo 😉

Veel hangt ook af van m’n ‘vangnet’. Diegenen die er voor me zijn. Echt zijn. Bij wie ik terecht kan. Diegenen die me ten volle steunen in m’n denken, in m’n zijn. Het soort mensen door wie ik me laat omringen. Daarmee is alles gezegd.

Die mentale groei heeft ervoor gezorgd dat ik nu de juiste mensen op m’n pad kies. Zij bij wie ik betrokkenheid voel. Die er zijn voor mij maar zeker ook omgekeerd: voor wie ik van mijn kant er òòk mag zijn. Die me niet de mond snoeren om een eigen mening. Voor wie ik mag klaarstaan als dat nodig is. Die goede raad niet zien als ‘belerend’ of ‘bemoeiziek’ of weet ik veel wat nog allemaal.  Die wel degelijk weten welke goede bedoelingen hiermee gepaard gaan. Zij die mij juist naar waarde weten te schatten. Het geeft een goed gevoel, zulke mensen te mogen kennen 🙂

Zichzelf kunnen en mogen zijn, het draagt bij tot iemands psychische èn fysische gezondheid. En dat alles, die inzichten, ingevolge een mindere ervaring. Doch zo vergaat het vaak: men dient eerst een wake-up call te krijgen om tot zulke waardevolle inzichten te komen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

 

Advertenties

14 gedachten over “2 jaar later: hoe gaat het nu met m’n gezondheid?

    1. Denk dat mensen van mijn leeftijd wel elk hun bagage/rugzakje met zich meedragen. Die periode is inderdaad hard en zwaar geweest. Denk er elk jaar opnieuw aan terug. Zo ook nu en dan het groeiende besef: gelukkig is alles goed verlopen… Dank je voor jouw wensen.

      Liked by 1 persoon

  1. Ja, soms staat een mens zijn wereld op zijn kop. Ik wens je alle kracht die je maar nodig hebt. Ik merk soms ook dat op die moeilijke momenten er andere mensen opstaan dan op die makkelijke momenten, soms verwacht je dat niet, het opent de ogen.

    Liked by 1 persoon

    1. Zeg dat wel. En wel vaker in het leven. Ik ben toen met verstomming geslagen wie er mij wel, en anderzijds niet zijn komen bezoeken in het ziekenhuis. Heb daar de juiste conclusies uit getrokken waardoor ik nu sta waar ik sta. Het opent inderdaad de ogen. Weer verder op pad nu…

      Liked by 1 persoon

    1. Het was inderdaad niet te onderschatten Evi. En de manier van omgaan daarmee… een mens moet vooruit hé. Gelukkig kreeg ik heel veel steun uit m’n omgeving. Ik weet nu wie m’n èchte vrienden zijn.

      Like

    1. Dank je Lize, voor jouw begripvolle reactie. Dat is inderdaad geen makkelijke periode geweest. Eentje die niet zomaar uit m’n geheugen kan worden gewist en die me heeft gevormd tot wie/hoe ik nu ben.

      Like

  2. De juiste mensen om je heen. Volgens mij het allerbelangrijkste. Zo iemand mis ik enorm.
    Ik heb nog niet je hele blog kunnen lezen, maar uit wat ik al wel gelezen heb, denk ik, dat jij een super lieve dame bent! Eentje waar ik stiekem naar opkijk.

    Like

    1. Klopt helemaal, lieve Zij. Die juiste mensen zijn er vooràl gekomen door inzicht ingevolge zulke periodes. Niet iets waarop men staat te wachten en anderzijds toch erg verrijkend geweest. Heb m’n lessen wel geleerd.
      Opkijken is zeker niet nodig hoor, jij hebt ook die kracht in jou. Daarvan ben ik nu eens echt oprecht overtuigd.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s