Fragmenten

Nog ergens in een doos: vriendinnen fotoboek

Er zijn vrienden…en vrienden. Vrienden voor het leven, en vrienden voor heel even. Naarmate het ouder worden, word ik ook kritischer in het uitkiezen van vriendschappen. Vrienden uit m’n jeugdjaren zijn diegenen die me het meest dierbaar zijn. Omdat het zo’n leeftijd is waarop men zorgeloos naar het leven kijkt: de wereld ligt nog voor je open, alles kan nog, geen beslommeringen of zorgen, alles wordt nog geregeld vanuit een zeker ‘je m’en foutisme‘.

Het aantal Facebook’vrienden’ dat ik heb, is karig. Dat stoort me in ’t geheel niet, integendeel. Wat voor mij telt, is de echtheid van een vriendschap, het onvoorwaardelijke ‘er zijn voor elkaar’ zonder dat men iets terug verwacht. Dus ik dacht, ik maak eens een blogpostje met vriendinnenfoto’s. Zij bij wie ik terecht kan en die dit al heel duidelijk hebben laten aanvoelen. Zij die me doorheen de jaren hebben leren aanvaarden zoals ik ben, die me kennen, vanbinnen en vanbuiten, vriendinnen die weten wat me gelukkig stemt en wat me droevig maakt en daar ook rekening mee houden. Het is ook een manier om de persoon achter deze blog weer een beetje beter te leren kennen ;-). M’n vriendinnen wonen in verschillende provincies, net zoals ik nu woon in Oost-Vlaanderen maar afkomstig ben van Vlaams Brabant en in Mechelen (Provincie Antwerpen) naar school ben gegaan. Kijk je even mee in m’n vriendinnen fotoboek?

Niki en Sonja
Niki en Sonja – 2011

Niki en Sonja: twee vriendinnen die ik ken uit de middelbare schooltijd, intussen al meer dan 30 jaar. Ze zaten allebei 1 jaar hoger dan ik. Met Niki zat ik uren op de fiets, gniffelend om de jongens die achter ons aan zaten, een ritje enkel van zo’n 8 kilometer naar Mechelen, waar ik zowel VSO als hogeschool heb gelopen. Beide vriendinnen wonen nu in de omgeving van Leuven maar dat houdt ons niet tegen om toch regelmatig samen af te spreken. Dan lijkt het wel of tijd geen vat heeft gekregen op die vriendschap. De foto hiernaast dateert van 2011 en werd genomen in de omgeving van het Ladeuzeplein te Leuven. Hieronder een foto die dateert van 2014, toen we eens lekker gek deden door echte bontmutsen te gaan passen (niemand van ons zou dit ooit kopen echter 😉 ). Sonja is ook iemand die heel veel weet over gezonde voeding, daar hebben we het dan ook al eens over.

vlnr: Sonja, ikzelf, Niki – 2014
op bezoek bij Niki – 2015
Hilde en Saskia
zomer 2011

Hilde & Co: Toen ik gescheiden was (intussen al 11 jaar geleden), ben ik op zoek gegaan naar manieren om nieuwe mensen, gelijkgestemden, te leren kennen. Eén van die manieren was, me inschrijven voor een aantal interessante cursussen in de avondschool (ik volgde ondermeer massagetechnieken en aromatherapie). Daar leerde ik Hilde kennen. Via Hilde ben ik terechtgekomen in een andere vriendenkring en leerde ik weer nieuwe mensen kennen. Met hen heb ik heel veel leuke uitgaansuren doorgebracht, wat me dan weer heeft geholpen in het verwerkingsproces van die echtscheiding. Eén van de meest waardevolle momenten uit die vriendschap die in m’n geheugen gebrand staat, is het jaar waarin ik er op een weekend alleen met m’n tentje op uit trok naar de camping waar Hilde en haar partner een staanplaats met hun caravan hadden. Dat was in Bohan, gelegen aan de Semois – een prachtige natuurstreek in onze Ardennen.  Ik blik daar met een dankbaar gevoel op terug. ’s Nachts is het toen pijpestelen beginnen regenen herinner ik me maar toch had ik een comfortabel en warm gevoel, omdat ik knus in m’n droge tentje lag, warm ingeduffeld onder het getik van die regen en omringd door de vriendschap daarbuiten. Even de geest leegmaken door uren te gaan wandelen, samen te genieten van lekker eten en drinken en er gewoon te zijn voor elkaar. Ik zou het meteen zò weer overdoen :-)!

Bohan aan de Semois
Bohan aan de Semois – 2011

Carina en Sandra: Er zijn van die vriendinnen, met wie ik een soort knipperlicht-vrienschapsrelatie heb :-). Dat geldt zéker voor Carina en Sandra. Er zijn jaren waarin we vaker contact hebben (zoals nu) en dan weer horen we jaren niets meer van elkaar. Maar de kern die vrienschap heet, die blijft. Ik leerde hen allebei kennen bij Femma (wat voorheen nog KAV heette). De creatieve avonden waarop er aan bloemschikken werd gedaan, een sjaal werd geweven of waar ik heb geleerd om een sjaal te breien met lustechniek, een lekker potje werd gekookt èn geproefd (daar hoorden dan van die handige kookboekjes bij met thema’s als ‘De smaak van Italië’ of ‘Dim sum en mediterrane gerechten’). Verwenavonden met bijvoorbeeld een relaxatie-sessie, een sessie met klankschalen of een culinair uitstapje onder vrouwen maakten daar toen ook deel van uit. Intussen ben ik geen lid meer van Femma, maar via via hoor ik regelmatig dat hun hedendaags aanbod aan interessante workshops me zeker ook nog zou aanspreken.

Ik heb zelfs ook eens zelf les gegeven bij KAV rond juwelen maken.  Kansen die ik heb gekregen om me verder vooruit te helpen. Leuke tijden waren dat, en ook die gemeenschappelijke interesses binden ons nu nog.  Zo spreken Sandra en ik nu regelmatig af, dan maken we samen iets lekkers klaar of gaan we creatief aan de slag terwijl we uren babbelplezier beleven. Telkens we elkaar nu zien, leggen we al een datum vast voor de volgende keer en zo onderhouden we die vriendschap :-). Met Carina bezocht ik onlangs nog het Boekenfestijn (ik ben er toevallig achter gekomen dat daar ook haar interesse ligt: leuk!) en ook dat zijn memorabele momenten, die me altijd zullen bijblijven. We wisselen al eens kooktips uit en zo vroeg Carina me onlangs, om ook bij haar eens een namiddagje samen granola te maken, net zoals bij Sandra, dus dat komt er binnenkort ook weer aan ;-)!

 

2013

Anne-Marie: Collega’s die vrienden worden, dat zijn bij mij grote uitzonderingen omdat ik dat toch ergens wel gescheiden wil houden. En toch…Anne-Marie is zo’n uitzondering. Een vriendin die ik ken van één van m’n laatste jobs (2011). Met Anne-Marie kan ik uuuuuuren filosoferen (we hebben altijd tijd tekort, als we afspreken), over werk, relaties, het leven met z’n ups en downs. Het is zo’n vriendin die ik niet vaak zie, maar stille momenten staan niet in ons woordenboek àls we dan eens afspreken. Ook discussies gaan we daarbij zeker niet uit de weg. Moet kunnen. De foto hierboven – met Anne-Marie rechts op de foto – werd genomen tijdens m’n verjaardagsparty voor m’n 44e verjaardag samen met vriendinnen. Onderaan een selfie genomen tijdens een leuke uitstap naar de Gentse feesten vorig jaar (juli 2015).

Time flies when you’re having fun

 

Gentse feesten – 2015

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Een reactie maakt me altijd blij.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

12 gedachten over “Nog ergens in een doos: vriendinnen fotoboek

  1. Wat een mooi eerbetoon aan je vriendinnen. Ik prijs mezelf heel gelukkig dat ik ook enkele geweldige vriendinnen heb. Twee van hen zijn ook nichtjes – maar vermits we langs die kant van de familie met niet zo veel zijn hebben we altijd een vrij nauwe band gehad. Daarnaast heb ik een heel lieve vriendin die ik ken sinds we in het middelbaar samen in de klas zaten, een andere vriendin die enkele jaartjes jonger is als ik en met wie ik aan het einde van het middelbaar samen naar school fietste. En een andere vriendin leerde ik pas in 2010 kennen via Facebook. We houden allebei van boeken en stuurden in het begin heel vaak mailtjes naar elkaar. Ondertussen komen we één keer per maand samen en geraken we nooit uitgepraat …

    Ik merk dat zo’n vriendschappen niet vanzelfsprekend zijn en ben dan ook heel gelukkig dat ik er van mag genieten.

    Geliked door 1 persoon

    1. Het hoeven er niet veel te zijn hé Liesbet, zolang elke vriendschap maar oprecht en waardevol is. Enerzijds door gemeenschappelijke interesses, of door wat men samen heeft beleefd en wat die uiteindelijke band uitmaakt. En van dat ‘nooit uitgepraat geraken’, dat is oh zo herkenbaar en maakt het nog eens zo waardevol vind ik. Al geniet ik ook van stilte op tijd en stond. Men hoeft inderdaad niet elkaars deur plat te lopen om de vriendschap te laten duren. En ja, ik koester zulke vriendschappen want de dag van vandaag is een goede vriendschap niet meer zo vanzelfsprekend, iets wat jij ook al hebt ondervonden lees ik hier.

      Geliked door 1 persoon

  2. Mooi. Mijn beste vriendinnen zijn die van op school en aan de unief. We zijn samen volwassen geworden en ze hebben me altijd genomen zoals ik ben. Er was ook altijd wederkerigheid. Met collega’s of mijn zus is dat er niet. Aan profitariaat heb je niets. Dat zuigt alleen maar energie weg. Dus lang leve onze echte vriendinnen .

    Geliked door 1 persoon

    1. Akkoord met wat je zegt over die energie. Door ondervinding komt men daar wel achter. Een les en een verrijking om weer verder te gaan. En idd lang leve echte vriendinnen :-).

      Geliked door 1 persoon

  3. Amai, mooi gedaan hoor! Echt leuk om te lezen en te zien, met die leuke fotootjes erbij. Ja, vriendinnen voor het leven, zeker weten! Afstand speelt daar geen rol in.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.