Fragmenten

De pauzeknop

Hier stond eerst een ander berichtje klaar. Met foto’s, uitleg en alles erop en eraan. Doch, ik was hier niet zo happy mee. Zo’n berichtje dat een beetje geforceerd zou overkomen, ken je dat gevoel? Om erbij te horen, om meer lezers te overtuigen, om wat voor reden dan ook. Maar ik weet, helaas uit ervaring: iets dat geforceerd is, dat komt niet goed. Nu niet, later niet, nooit. Zeg nooit nooit, jaja… En toch. De laatste weken heb ik ontzettend veel tijd gestoken in blogposts voorbereiden, concepten uitwerken. Ik ben klaar voor de volgende maand. Maar mijn lichaam zegt ‘Stop!’. Het hoofd wil wel. Het lichaam niet.  Dus wordt het tijd om de pauzeknop in te duwen.

Weer tijd maken voor wat ik ècht graag wil en wat me vooral meer rust zal geven. Boeken lezen. Iets creatief uitwerken of een project waaraan ik was begonnen, afwerken. De strijk die al weken staat te wachten eens aanpakken (in plaats van af en toe strijken wat er op dat moment nodig is). Eindelijk die overpuilende bak met glas naar de glasbol brengen. Naar de kringwinkel gaan met nog bruikbare spulletjes en mezelf dan misschien ook zo eens belonen met wat kringloopgeluk. Na de seizoensopruiming – het wordt de hoogste tijd – die zakken met kleding die niet meer wordt gedragen naar de kledingcontainer of ook naar de kringwinkel. Ik overweeg anderzijds een swishing party met vriendinnen. Kleine woonprojecten concreet vorm beginnen geven. Eens nadenken over de toekomst. Welk soort job ik ècht graag wil gaan doen. Solliciteren. Ook dat nog. Maar. Het. Lichaam. Wil. Niet. Mee. Nog niet.

Gisteren bij een afspraak bij de controle arts werd het me duidelijk. Wonden die helen na een zware operatie gaan soms al eens terug opflakkeren. Ik heb het aan den lijve ondervonden. Letterlijk dan. Pijnen die weer opkwamen als ik te lang op een gewone stoel bleef zitten. Of bij slecht weer. Dan voel ik het weer meer, dat er aan m’n lijf geprutst is. Wonden van een operatie zijn je barometer. Normaal. Dat wordt dan gezegd. Wat je normaal kan noemen. En dan vraag ik me af: zal ik ooit nog dezelfde als vroeger zijn? Twijfel, onzekerheid, faalangst voor sollicitaties. Zal m’n lichaam het aankunnen, een nieuwe job? Het is niet de eerste keer dat ik door deze fase ga. Het zijn golven, die komen en gaan. Maar ik weet en ik vertrouw erop: een storm gaat ook weer tijdig liggen.

En er mij bij neer leggen, dat het nog niet kan zoals vroeger, dat is wat ik maar eens moest gaan doen. De berichtjes die klaar staan, waar ik wèl volledig achter sta, zal ik met veel plezier posten. Ik blijf de blogwereld ook met evenveel plezier vanachter de schermen volgen :-). Daarna zie ik wel weer verder. Als het niet gaat, kan je ook niet lopen. Gelukkig ben ik niet de enige bij wie twijfel al eens toeslaat. Een dipje kent ieder wel eens. En schrijven helpt, toch bij mij. Dus schrijf ik het hier van me af. Om weer recht te kunnen staan en verder te gaan (want te lang blijven zitten deugd dus niet). Bedankt om hier te komen lezen. Het moest weer eens van me af.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

17 gedachten over “De pauzeknop

  1. Sterkte Hilde! Ik heb de vorige jaren ook een aantal problemen gehad en kan je één goede raad geven: neem je tijd! We willen vaak te veel en te snel, maar je zal zien, als je het de tijd geeft, komt het allemaal goed!

    Like

  2. Oh dat klinkt bekend. Zo jammer wanneer je lichaam in jouw plaats beslist en even aan de noodrem trekt. Eigenlijk is mijn averechtse lichaam één van de redenen waarom ik gaan bloggen ben. Het is één van mijn passieve hobby’s vermits actieve niet tot mijn opties behoren. Maar ik begrijp wat je zegt. Als ik het vooruitplannen van blogposts niet zou gebruiken zouden er regelmatig geen posts verschijnen omdat ik er op dat moment niet aan toe ben om te bloggen. Omdat het op zo’n ogenblik te moeilijk is om je aandacht er bij te houden. Hopelijk voel je je snel weer beter.

    Like

    1. Ik had het tussen de regels door op jouw blog al een beetje willen lezen, wat je hier nu schrijft. Zo jammer ook. En ja, soms is het lichaam baas over ons en moeten we daarnaar luisteren, het is nu eenmaal zo. Dank je, voor je begrip en jouw telkens weer fijne reacties. Doet een mens goed.

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.