Fragmenten

Hoe verder na een ontslag?

[Ontslagen worden en hoe hiermee omgaan]

Dit is mijn persoonlijke verhaal over gebeurtenissen van het afgelopen jaar. Soms verwacht, maar zeker ook onverwacht. Een verhaal van vallen en weer opstaan en hoe ik hiermee omga.

‘Je ontslagvergoeding is een eendagsvlieg. Wat als er nooit nog een euro bijkomt?’ (boek pag. 39)

Toen ik in maart 2015 voor m’n meest recente vaste job werd ontslagen, kwam dit niet geheel onverwacht. Het rommelde daar al een tijdje. Dat er kort daarna een behoorlijke som geld op m’n rekening kwam te staan, had ik niet verwacht. Ook al was dat de som die mij rechtmatig toehoorde. Maar toch.. van zo’n bedrag viel ik toch wel even achterover. Zelfs m’n bank heeft me toen gecontacteerd met de vraag om eens goed na te denken over wat ik daarmee nu wilde aanvangen want ze hadden gemerkt dat daar nu ineens een grote som geld was gestort. M’n antwoord lag evenwel snel klaar.

Verder leven want met dat geld moet ik de komende maanden zien rond te komen zolang ik geen nieuwe job heb.” Het bleef even stil aan de andere kant van de telefoon… Ik had immers een lening af te betalen want nog niet zo lang daarvoor een eigen woonst gekocht. Ik had ook geen zin om aan m’n spaarrekening te moeten knabbelen om te kunnen verder leven.  Na 7 maanden solliciteren, een outplacement parcours te hebben afgelegd en tientallen sollicitatiebrieven en e-mails verder kon ik in oktober 2015 dan ein-de-lijk terug aan de slag, zij het wel als interim. Ik was enigszins opgelucht. Maar ook dat verhaal bleef niet duren.

In februari 2016 kreeg ik het onthutsende nieuws dat ik een dringende operationele ingreep moest ondergaan, m’n gezondheid kreeg een mokerslag. Die interimjob kon ik dus ook op m’n buik schrijven. En inderdaad: kort daarna kreeg ik een telefoontje van het bedrijf, dat ze toch verkozen om verder te gaan met iemand anders. Dat kwam niet goed uit want m’n recht op verdere outplacement begeleiding was intussen nèt vervallen. Het verlies van die zekerheid overkwam ook de auteur van dit boek.

‘Werk biedt niet alleen inkomen, maar ook en vooral: tijdsindeling, structuur, ritme.’ (boek pag. 19)

Verlies van job betekent verlies van routine, regelmaat, sociale contacten en eigenwaarde. Bovendien bestaat het gevaar, dat men excessieve uitgaven gaat doen. Maar ik wist dat ik hieraan niet mocht/kon toegeven. Nu, 1 jaar na dat eerste ontslag, ben ik blij dat ik daarin heel nuchter ben gebleven, het zou me anders zuur hebben opgebroken. Een mens past zich aan, hoe dan ook.

‘Ik blijf het een moeilijke evenwichtsoefening vinden. Tussen de verleiding om jezelf te troosten met iets moois en duurs en de stem der redelijkheid die je voorhoudt dat soberheid voortaan de nieuwe norm is.’ (boek pag. 49)

In haar boek beschrijft Hilde Sabbe hoe ze dit zelf heeft beleefd, hoe men wordt terug gekatapulteerd naar wat men ‘maar’ is, zo zonder job. En zelf ook al ondervonden: hoe men toch vooral wordt beoordeeld op basis van de job die men uitoefent en niet zozeer op basis van de persoon (mama van…/vriendin van…/dochter van…/zus van…) die men in de eerste plaats is. Een job geeft een zekere status, waarde ook, hoe je het ook draait of keert. Het bepaalt hoe we leven, wat we kunnen doen en laten. Zonder job ga je automatisch andere prioriteiten leggen, je sociale contacten lijden hieronder.

Ik ben nu toe aan m’n volgende sollicitatierondes. Maar zekerheid bestaat niet meer. Solliciteren op je 46e tegenover als schoolverlater, dat is een hemelsbreed verschil. Je moet inboeten, toegevingen doen, en dat kan zwaar doorwegen. Maar with a little help from my friends I’m hoping to get there

Hoe de auteur er is geraakt en vooral welke keuzes ze daartoe heeft gemaakt, wordt in dit boekje mooi in kaart gebracht. Getuigenissen van lotgenoten ook, veelal veertigers en vijftigers, steeds vaker overkomt het hen. Maar het is ook geschreven voor de omgeving van diegene die is ontslagen, met tips hoe men hiermee best kan omgaan, de do’s en dont’s.

‘Elk telefoontje, elke mail, elke afspraak is een balsem voor je gekneusde ego, je gekwetste ziel.’ (boek pag. 79)

M’n herstelperiode wil ik langzaamaan afsluiten en ik dien opnieuw de moed bijeen te rapen om in de routinematige aanpak te kruipen van het solliciteren. LinkedIn raadplegen, m’n C.V. updaten, zowel electronisch als on line, advertenties in kranten nagaan, telefoons beantwoorden van de interim- en recruteringskantoren die m’n C.V. hebben zien staan, en vooral en hopelijk de juiste keuze maken. Ik hoop dat vooral een leuke job me snel te beurt mag vallen zodat een zekere regelmaat weer in m’n leven komt. Een job waarin ik me vooral goed wil voelen, en dat is de dag van vandaag niet altijd evident…weet ik uit ervaring…

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Reacties en tips meer dan welkom!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

9 gedachten over “Hoe verder na een ontslag?

  1. Ik hoop dat je snel een fijne job mag vinden waar je veel voldoening uit haalt! Het is inderdaad niet niks, ontslagen worden. Ik duim mee dat het solliciteren vlot verloopt en dat je de moed niet verliest, ook als het tegen zit. Verandering is lastig, zeker als je daar zelf niet voor hebt gekozen, maar op termijn kan het ook op iets goeds uitdraaien.

    Geliked door 1 persoon

    1. Dank je wel, Greet, voor de duimen, voor het begrip, voor de moedgeving. Ergens in mijn achterhoofd denk ik dat ook wel ‘dat verandering op iets goeds kan uitdraaien’ :-).

      Like

  2. Zo’n ontslag is toch wel heftig he en op onze leeftijd is solliciteren geen evidentie. Zelf ben ik door de burn-out ben ik tot het besef gekomen dat ik niet meer terug wil naar de school waar ik 32 jaar heb gewerkt. Momenteel heb ik loopbaanonderbreking maar ik zal een beslissing moeten nemen. Het vooruitzicht dat ik me zal moeten meten met jonge en energieke mensen maakt me echt bang. Hoe overwin jij dat?

    Like

    1. Het blijft moeilijk op deze leeftijd. Ik maak momenteel ook die balans op en weet nog niet welke richting ik precies uit wil. Maar onze ervaring tov jongere mensen speelt dan weer in het voordeel. En veel hierover praten met leeftijdsgenoten dat helpt zeker. ‘k Wens jou veel goede moed in elk geval.

      Like

    1. Dat is lief van je, Valerie. Ik kijk er ook naar uit, eindelijk een regelmatig ritme terug te hebben. En positief denken heeft me – inderdaad – al vaak vooruit geholpen ;-). Bedankt x.

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.