Fragmenten

Maar nu even niet…

 

stilte – kaartje

Gisteren, dinsdag 22 maart 2016, is ons geliefde Belgenlandje opgeschrokken door bomaanslagen. Enerzijds in Zaventem, de luchthaven, anderzijds in een metrostation te Maalbeek. Beiden Brussel… Daarmee is niet alleen het hart van België maar ook dat van Europa diep geraakt.

Het laat een diepe indruk na, niet alleen bij mij maar bij – hopelijk – ook éénieder die deze woorden nu leest. Onze kinderen stellen zich vragen, zoeken troost en zekerheid in deze onzekere situatie. Als ouder wil je dan vooral een blijvend gevoel van geborgenheid, hoop, geloof en vertrouwen bieden.

Persoonlijk ken ik ook een aantal mensen die in Brussel tewerkgesteld zijn. Ik ben gisteren dan ook bij het horen van dat nieuws meteen op zoek gegaan naar een teken van hen. Waren ze veilig? Hoe kon ik hen de nodige steun – hoe klein ook – bieden? Vroegere collega’s, klasgenoten van toen, vriend(inn)en van nu. En gelukkig…ieder van hen was veilig…

Maar ik weet, en ik besef, dat er helaas ook anderen zijn. Die talloze onschuldige slachtoffers en hun nabestaanden.

Hier was aanvankelijk vandaag een andere blogpost voorzien maar nu even niet. Ons land is in diepe rouw deze dagen. En daarom, uit respect voor ieder van hen die door de feiten diep getroffen is, even een stilte. Stilte, die soms een erg goed antwoord is…

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~