Fragmenten

1 Maand later: hoe gaat het nu met m’n gezondheid?

8 maart, 1 maand later
8 maart, 1 maand later

Gisteren was het 8 maart, dag op dag precies 1 maand geleden dat de heelkundige ingreep heeft plaatsgevonden. Dus ben ik op controle geweest bij de arts-chirurg, zoals was voorzien. Daar mogen horen dat alles normaal verloopt: de herstelling, de verschillende open wonden (4 in totaal) in m’n buik en de incisie zelf genezen ook goed. Dat die rode kleur rond de incisie ook wel langzaamaan zal verdwijnen naarmate de genezing vordert. En heel voornaam: dat na het labo-onderzoek, het verwijderde gezwel 100% goedaardig was. Maar toch…nog 1 maand langer thuis voor herstel. En dat vòelt ook zo…dat dat nog nodig is.

De éne dag lijkt het of ik tonnen energie kan verzetten, de andere dag zegt m’n lichaam dan weer na slechts 1/2 uur fysieke inspanning “Zeg, zoudt ge u nu eens niet terug gaan zetten, dat wordt de hoogste tijd!”. Zo van die dagen dat ik liever mijne zetel zie dan ne stoel. Maar mijn ‘hoekske’ waar ik me dan knus in kan nestelen, ik ben daar dan zo dankbaar voor. En gelukkig zijn er dan boeken, véél boeken.  Naast de gewone literatuur, ook al eens een wetenschappelijk interessant boek (wat mij meer inzicht geeft over gezondheid) en tijdschriften, die ook. Ik verslind ze op deze dagen aan de lopende band.

Mijn ‘hoekske’

Ik ben hier nu niet over beginnen schrijven, om mezelf te wentelen in een slachtofferrol of om reacties uit te lokken à la “Amai, zo erg, dat is wel echt erg”. Want ik kan daar niet zo goed tegen, als het tè wordt, dan word ik daar behoorlijk kregelig van. Dat zou me ook geen sikkepit vooruit helpen. Maar zulke reacties zijn er tot hiertoe niet geweest. Wel schrijf ik hierover, om mogelijke misverstanden uit de wereld te helpen.

Misverstanden in de trant van “Allé is dat nu echt nodig, nòg een maand thuis, die ziet er toch ni ziek uit? Ze klinkt toch oké?” of nog “Amai, nog langer thuis, het is toch AL 1 maand geleden intussen hé, je operatie?”. Als je me zou tegenkomen – aan de kassa, op straat, ergens zomaar – dan is het inderdaad misschien niet aan me te zien, dat ik herstellende ben. Maar wat men van buitenaf ziet, is daarom nog niet hoe mensen zich vanbinnen voelen. En daarom: even de feiten op een rijtje.

Feit: Soms slaat die vermoeidheid bikkelhard toe, bijvoorbeeld aan de kassa, als ik lang aan het aanschuiven ben. Dan lijkt het net, of m’n bloed kilometers sneller door m’n lijf wordt gepompt, dat ik kortademig word, en dat ik steun dien te zoeken op m’n winkelkarretje. Alsof ik een marathon gelopen heb. Dan ben ik telkens blij, als ik terug thuis ben. Maar ja, ne mens moet tussendoor toch ook boodschappen doen hé, om te kunnen eten en drinken.
Feit: ’s Nachts word ik al eens wakker van hevig pijnlijke benen, krampen soms ook. Daarna de slaap nog vatten, is moeilijk. Die aanhoudende pijnen in de benen is – nog steeds – het gevolg van de narcose. Zo’n narcose kan met name nog màànden in een mensenlichaam blijven rondzwerven. Dus dan de volgende morgen met een fris hoofd aan het werk, zit er voorlopig niet in. [Trouwens, ik ga binnen afzienbare tijd weer op zoek naar ander werk. Want ook daar: men heeft al een vervanging gevonden voor m’n interim job. Een telefoontje dat ik gisteren kreeg… Iederéén is professioneel vervangbaar, daarover maak ik me allang geen illusies meer.]
Feit: Een dergelijke ingreep is vergelijkbaar met iemand die is bevallen met een keizersnee. Dat duurt met andere woorden maanden, voor intern buikweefsel weer is hersteld. Dat vraagt dus tijd…en energie. Elke ingreep in de buikholte is trouwens een zware ingreep. [En om het in cijfers uit te drukken: de ingreep zèlf heeft geduurd van 08:00u tot 12:15u, de nazorg/pijnstilling erna tot 16:15u. M’n omgeving heeft toen bange, afwachtende uren gekend.] Feit is ook, dat de bijkomende incisie zo’n 10 cm groot is: het gezwel dat eruit is gehaald (een giant hemangioom) had de grootte van een dikke pompelmoes, een kijkoperatie alleen was dus onvoldoende.

Feit: Het kost me soms grotere moeite, om op de juiste woorden te komen. Of er zijn van die dagen, dat ik zaken door elkaar haspel. Ook hier weer: een gevolg van de narcose, die langzaam uit m’n lichaam moet groeien.
Feit: Hoewel dit in normale omstandigheden nìet in m’n woordenboek staat, heb ik nu leren leven van-dag-tot-dag. Omdat het nu even niet anders kan. M’n lichaam is nu baas over mij, en geeft me kristalhelder aan, waar de grenzen liggen. Ik die anders zo graag alles plan en organiseer van tevoren. Maar…relativeren kan je leren. Ik heb het zelf ondervonden. En ik heb al héél wat gerelativeerd. Zoals waar het in het leven ècht om draait.

BRON: muurstickers.nl

 

Feit: Heffen, tillen, en strekken zijn heel beperkt en vooral te vermijden, nog steeds. Dingen die voorheen als vanzelfsprekend leken, kunnen nu even niet. Zo’n opstaptrapje is dan een erg handig hulpmiddel. M’n (zware) strijkplank staat ook nog op precies dezelfde plaats als van vòòr m’n opname, pal in het midden van de woonkamer want die nu telkens moeten verplaatsen (lees: heffen) is uit den boze. M’n paperassen winkel bovenop de kast in plaats van in de kast, het stofzuigen dat al eens langer op zich laat wachten. Van die zaken, waarin ik me voorheen zou geërgerd hebben, in verband met bezoek, maar waarvan ik nu denk “Foert, ìk woon hier toch, dit is mìjn omgeving, als ík me hier maar goed bij voel.”


Feit: Waar ik voorheen al eens dacht van “Zou ik dat nu wel kopen, want ik heb dat toch niet echt nodig?” (en dan achteraf spijt had, omdat ik het niet gekocht had), ben ik nu veel milder en gun ik mezelf al eens vaker dat extraatje meer. En ik voel mij daar goed bij. Zo ook, heb ik me voorgenomen, om vaker in te gaan op ‘de leuke dingen die zich spontaan aandienen’. Maar zonder mezelf tekort te doen, wel te verstaan (ik ga niet in op een rondje bungeejumpen, om maar iets te zeggen 🙂 ). Het is dus allemaal niet voor niks geweest.

Dus voilà, zover staan we nu. In elk geval al véél verder dan voorheen, maar dus nog niet ver genoeg om al terug op volle toeren mee te draaien. Er zijn de dagen dat ik me graag opmaak, en dagen dat het me weinig kan schelen, omdat ik daar dan eenvoudigweg te moe voor ben. En m’n blog, ik vind daarin m’n ontspanning. Ik begin dan te schrijven (in m’n knusse hoekje van hierboven) en vertrouw m’n gedachten toe aan het papier, of aan het scherm. Zie het als m’n eigen redding, om dingen van me af te schrijven. Want daar geloof ik wel in. Ik had anderzijds nooit gedacht, dat m’n blog deze ommekeer zou kennen, i.e. dat ik met zulke persoonlijke verhalen zou komen aandraven. Maar kijk, het heeft me toch weer eens deugd gedaan. Er moest iets van m’n lever (de ingreep) en nu heb ik dus ook m’n hart nog eens kunnen lichten. Dus bij deze: dank U voor het meelezen (en meeleven)!!!

Lees je graag het hele verhaal, wat hieraan voorafging en wat erna? Je leest het hier en ook via deze link.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Reacties altijd welkom.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

6 gedachten over “1 Maand later: hoe gaat het nu met m’n gezondheid?

  1. Hej Hilde, Ik vind het anders heel normaal hoor dat je lichaam die tijd vraagt… zeker niet iets waarvoor je je zou moeten verantwoorden. Geniet nog van je hoekje. Hoe meer rust je nu neemt, hoe beter je lichaam zijn herstelwerk kan doen en hoe meer energie je binnenkort weer hebt (hopelijk zonder ongemakken). Veel succes ook bij de zoektocht naar een nieuwe baan binnenkort!

    Geliked door 1 persoon

  2. Neem maar rustig de tijd om te herstellen van de ingreep. Je lichaam heeft dat nodig. Fijn dat je schrijft dat je mild bent voor jezelf en leert van dag tot dag te leven. Genieten van de fijne momenten in je ‘hoekske’ en aanvaarden dat fysiek nog niet alles gaat zoals je zou willen. Dat verdere herstel komt wel, he, maar heeft tijd nodig.

    Geliked door 1 persoon

  3. Zo lang geleden dat we elkaar voor het laatst gezien hebben. En toch… terwijl ik dit las, was je er plots weer helemaal. Of hoe tijd noch omstandigheid vat krijgen op de pure essentie van een mens. Het doet echt deugd, Hilde, om je weer te ontmoeten, zo vanuit de verte, en je daarbij te (h)erkennen. Maak er een mooie dag van in je knusse hoekje, ginder boven. Ik wens je het allerbeste toe met je herstel en met het nieuwe hoofdstuk in het verhaal van je leven.

    Geliked door 1 persoon

    1. Nu weet ik het 🙂 en doet me ook deugd om jou, RV, na al die jaren hier terug tegen te komen. Ondanks die grote afstand lijkt alles toch zo dichtbij. Altijd welkom hier op m’n blog en dank je voor de echt wel fijne reactie. Groetjes daar in A.

      Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.