Fragmenten

Mens en natuur

Ik kom ze regelmatig tegen, de jongens en meisjes van het WWF. Zij die sponsors dienen te ronselen, om de 5 meest bedreigde diersoorten te redden. Aan hun jas of trui bungelen dan al die vijf bedreigde diersoorten in de vorm van schattige sleutelhanger. Of ze me een vraag mogen stellen, en nog voor ik hen het antwoord geef, stel ik hen zèlf de vraag èn geef er meteen het antwoord bovenop. “Welke van deze 5 de meest bedreigde diersoort is? Dat zijn ze alle 5.” Verbazing alom. Zoals gezegd, ik kom ze regelmatig tegen.

Maar het gaat verder deze keer. Of ik al gehoord heb van Shanghai, waar ze met maskers voor hun mond moeten rondlopen, en… (nu komt het) dat het niet zo heel lang meer zal duren dat dit ook hier, bij ons, zo zal worden. Seriously…? Zoiets vertellen ze mij nota bene nìet, als mijn 17-jarige dochter er niet bij staat.

Zij, achteraf: “Mama, is dat echt waar, wat die daar zei, gaat dit bij ons ook zo worden?” Ik antwoord dat het allemaal zo’n vaart wel niet zal lopen, maar òòk dat het belangrijk blijft, om ons eigen steentje aan het milieu bij te dragen. Iets wat ik die WWF sympathisant ook als antwoord gaf “dat ik op mijn manier, en dagelijks, mijn steentje tot het welzijn van mens, dier en milieu bijdraag“. Ik wens hem nog veel succes en een prettige dag.

En dat is precies wat mijn dochter en ik er toen ook nog van gemaakt hebben: een prettige dag. Want doemdenken? Daar bedank ik schoon voor.