Fragmenten

Op de vensterbank van kamer 160

Voorwoord

Het is hier een poosje stil geweest op ‘Regenboogbui’. Na dit bericht zal dit vermoedelijk ook zo nog een tijdje blijven. De reden daarvoor lees je hier. Na dat bewuste verlossende telefoontje, stonden we echter nog voor het feit: de heelkundige ingreep zelf.  Opname in het ziekenhuis, mentale voorbereiding op de dag van de operatie, afspraak in het OK (Operatie Kwartier), nazorg en langzaam maar zeker herstellen van – wat achteraf zou blijken – een zware ingreep. Enkel een kijkoperatie bleek met name uiteindelijk niet voldoende. Zoiets doorsta je niet zomaar zonder slag of stoot.

Hoe ik door de juiste steun een moeilijke periode heb doorstaan

Een moeilijke periode wordt wel veel draaglijker gemaakt, dankzij de juiste steun. Van welgemeende, moedgevende woorden hier op de blog, over de talloze sms-jes op elk cruciaal moment, kaartjes, een symbolische knuffel, bloemen, cadeautjes zorgvuldig uitgekozen. Dan waren er ook nog de verwachte, maar ook onverwachte bezoekjes tijdens m’n verblijf in het ziekenhuis, de spontane hulp die achteraf wordt aangeboden en de kaartjes/cadeautjes in de brievenbus bij thuiskomst. Dat doet een mens ontzettend goed!

cadeautjes zorgvuldig uitgekozen
cadeautjes zorgvuldig uitgekozen
bij thuiskomst: kaartjes en cadeautjes in de brievenbus
bij thuiskomst: kaartjes en cadeautjes in de brievenbus

Hoe heb ik dit persoonlijk doorleefd?

Natuurlijk was dit zwaar. Iets simpel als zelfstandig uit je bed komen, jezelf wassen, naar toilet stappen, een glas water uitschenken, zelf je kousen aantrekken. Als dit wordt herleid tot iets dat lang niet meer vanzelfsprekend lijkt, dat is hard te verduren op zulke momenten.

Maar elke dag klampte ik me vast aan een positieve vonk. Elke dag ging iets weer een stukje beter, of mocht er iets uit m’n lichaam worden verwijderd, dat daar nog zat ingevolge de ingreep. Niet bepaald een pretje, doch de operatie is vlot verlopen zonder verdere complicaties. En dàt…is toch wel het aller-, allerbelangrijkste.

Het besef achteraf

Zo wordt alles veel meer gerelativeerd. Ik heb een mentale groei gekend, dàt…zeker! Er zijn natuurlijk moeilijke momenten geweest, zoals bij ieder die zoiets doormaakt. Maar de chirurg en het verplegend personeel stelden me telkens gerust, ik had er veel vertrouwen in.

Dag van vertrek

De dag dat ik ben ontslagen uit het ziekenhuis (want zo heet dat dan), was zalig om me voor het eerst terug zelf te kunnen douchen. Doch, zelfs een simpel iets als een douche nemen, was enorm afmattend. Het ware dus duidelijk, dat ik nog veel dien te rusten.

Nergens beter dan Thuis

Zover zijn we nu. Terug thuis, in m’n ouwe getrouwe omgeving, op tijd en stond rust en omringd door de beste zorg en veel liefde uit m’n omgeving.

Dat heet dan… Gelukkig Zijn!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Wil je na het lezen van dit bericht een reactie kwijt? Dat kan, hier of bij het eerdere bericht rond dit onderwerp. Persoonlijke reacties kan je achterlaten via het contactformulier.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~